Terug van weg geweest…

Gisteren dook ik zonder aarzeling en ondanks de bewolking de koude Toscaanse zee in, als afsluiting van een mooie week weg. Vandaag in mijn vertrouwde werkkamer voelt het alsof ik in zee sta tot net onder mijn navel, bij ieder golfje op mijn tenen ga, om het moment uit te stellen dat het frisse water me overspoelt en ik me erin onder durf te dompelen.

Onwennig tuur ik naar de nu nog blanco pagina. Ik heb zin om weer lekker te schijven, maar durf niet door te komen. Gedachtes die ik aan deze titelzin kan geven blijven als golven die komen en gaan door mijn hoofd spoelen. Die titel staat vast, de invulling wil niet komen.

Waar komt die koudwatervrees om mijn gedachtestroom vrijelijk aan het papier toe te vertrouwen vandaan? Ik schrijf al zeker 10 jaar met gemak en plezier, deelde jarenlang trouw maandelijks een blog en publiceerde in 2025  mijn eerste boek. 

Ben ik bang om onder water gezogen te worden door de enorme golven van ‘gemaakte’ LinkedIn post’?  Ik schrijf graag recht vanuit mijn hart om anderen te inspireren, zonder trukendoos die het algoritme beïnvloed of AI. Gaan mijn trouwe lezers mij dan nog vinden?  

Of voel ik me beperkt omdat ik de privacy van anderen altijd respecteer? Iemand scheef ‘genoeg om een boek over te schrijven’ op mijn afscheidskaart van de Bieb. Helemaal waar, maar dat kan dus niet want dat is dan tot op de persoon en organisatie herleidbaar.

Na een nachtje slapen besluit ik dat dit het dan voor nu maar even is. Ik ben terug van weg geweest met een maandelijkse blog op mijn eigen website. De link naar iedere nieuwe blog deel ik via LinkedIn, ook als het algoritme deze als een draaikolk onder water trekt.

Zie deze blog het als een eerste duik in het frisse water, de diepgang en de zon komen later wel weer! Soms is de eerste stap belangrijker dan het perfecte plaatje.